Emotywność w strukturze i naturze osoby. Próba rekonstrukcji jednego z węzłowych zagadnień „zapomnianej” antropologii Karola Wojtyły - Mrzygłód, Piotr (Społeczeństwo, 2025)
Niniejszy artykuł analizuje koncepcję ludzkiej emotywności, sytuując ją w strukturze i naturze osoby, na tle „zapomnianych” dzisiaj nieco ustaleń badawczych Karola Wojtyły. Autor tekstu przeprowadza najpierw rekonstrukcję fundamentalnych założeń „antropologii adekwatnej” (próba połączenia przez Wojtyłę elementów metafizyki arystotelesowsko-tomistycznej oraz fenomenologii), podkreślając wyraźnie integrację emotywności ze świadomością, sprawczością oraz odpowiedzialnością moralną człowieka. Karol Wojtyła dąży bowiem do ukazania szczególnej roli emocji jako nieodłącznego i dynamicznego aspektu ludzkiej egzystencji. Emotywność nie jest dla niego jedynie ślepą biologiczną siłą, ale przedstawia ją jako istotny czynnik biorący udział w komplementarnym rozwoju osobowym człowieka. Tym samym da się zauważyć, że podejście Wojtyły do problemu ludzkiej emocjonalności może stanowić podstawę głębszego rozumienia natury człowieka jako psychofizycznej i psychoemocjonalnej jedności. Filozof ten łączy wyraźnie emotywność z wrażliwością osoby, czyli dynamizmem psychicznym i somatycznym człowieka.